Elien in Suriname!

Time to go

2010-04-24T19:36:00.006-03:00

Morgen stappen we op het vliegtuig terug naar huis. Het levensritme in Suriname is heel traag, maar de afgelopen drie maanden vlogen voorbij. Het leek pas gisteren dat we hier na een hobbelige busrit toekwamen in de Estabrielstraat. Ik zag veel mooie dingen, werd overdonderd door de mooie natuur in het binnenland, leerde ontzettend leuke mensen kennen, genoot van mijn stage, had geweldige leerlingen en leerde heel veel bij.

Tegelijk miste ik natuurlijk ook veel dingen, maar dat had ik er graag voor over. Na dit fantastische avontuur kijk ik enorm uit naar het weerzien met m'n liefje, mama en papa, broer en liefje-van-broer, familie en m'n vrienden en vriendinnen. Ik verlang om in 'n warm badje te kruipen, om in m'n eigen huisje te zijn en in m'n eigen bed te slapen, om echt brood te eten en geen voorverpakt Fernandes-brood, om iets anders te eten dan bami en nasi, om lentekriebels te hebben, om te douchen en me niet meteen weer plakkerig te voelen en ik verlang naar nog zoveel andere dingen.

Eén ding staat vast... Suriname en de mensen die ik hier rond me had, hebben een plekje in m'n hart veroverd!

Lieve zoen en tot héél gauw!

Elien

Weekend in Matapica

2010-04-22T15:40:00.003-03:00

Het laatste volledige weekend was er ééntje om 'u' tegen te zeggen. Vrijdag gingen Jana en ik babysitten op Kiki. Voor het eerst in bijna 3 maanden sliepen we in een héél goed bedje en een frisse kamer, heerlijk! Helaas hield ik aan de airco een gigantische verkoudheid over. Nog meer dan ooit verlang ik nu naar m'n eigen bedje!

Zaterdag vertrokken Marco, Roos, Arthur, Martin, Jana en ik richting Matapica om een weekendje te genieten en schildpadden te spotten. Het strand van Matapica was adembenemend en we hadden enorm veel geluk met het weer. De afgelopen dagen had het ontzettend geregend en het hele weekend kregen we niks anders dan zon, geweldig!

's Avonds gingen we op pad en zagen we enkele schildpadden. We vonden een nest met schildpaddeneitjes dat niet goed verstopt was, dus groeven we de eitjes uit en begroeven we ze een stukje verder, een hele goede daad vonden we zelf!

Zondag hebben we vooral gezwommen en van het weer en het gezelschap genoten. Na het bloedhete boottochtje en de al even warme autorit naar huis, konden we genieten van een deugddoende douche en daarna reden we met de Vespa naar Blauwgrond, waar we lekker Javaans aten, mmm.

Maandag ging onze laatste week Suriname in. Het gevoel is dubbel: aan de ene kant zal ik héél blij zijn om iedereen terug te zien, aan de andere kant zal ik dit leventje en de lieve mensen die ik hier rond me heb toch ontzettend erg missen…

Lieve lieve zoen!

It's a jungle out there

2010-04-11T16:30:00.002-03:00

Vorige week vrijdag vertrokken we met z'n allen op het tripje naar het binnenland waar we reikhalzend naar uitkeken. Eerst reden we naar Ston Island, een soort resort waar we de eerste nacht doorbrachten. We beklommen de eerste dag Brownsberg, een heuvel van om en bij de 500 meter. We zagen twee watervallen en de dorst werd gelest met het water van de watervallen zelf, heerlijk! We hoorden brulapen in de jungle en we zagen een hert rondlopen. We slingerden als volleerde Tarzan en Janes aan een liaan en moesten op de terugweg een slang ontwijken. Moe maar voldaan (de toon werd gezet voor de rest van het tripje) konden we die avond onze benen onder tafel schuiven en niet veel later lagen we in de naar-benzine-ruikende bedjes…

De dag erna stonden we vroeg op om een zonsopgang te zien op Ston Island. Helaas was het bewolkt waardoor die ontbrak. Toch was het leuk om het ietwat griezelige landschap (een meer vol kale boomstammen) in een waas van mist te zien ontwaken. We hoorden brulapen in de bossen achter het meer, heel vreemd geluid om te horen. Na het ontbijt gingen we op weg naar Apiapaati, onze bestemming voor de volgende acht dagen: vier uur in een busje opeengepakt dooreengeschud worden en daarna, vanuit Atjoni, het echte binnenland in met een korjaal, een lange smalle boot. Na drie uur op de boot kwamen we aan in Apiapaati: een gezellig en piepklein eilandje waar er enkele hutjes stonden en waar de familie van Papada ons hartverwarmend verwelkomde.

Op zaterdag gingen we met de boot stroomopwaarts naar Awaradam. We moesten de boot over twee stroomversnellingen zien te krijgen. Stroomversnelling één bevond zich aan de overgang van de Surinamerivier in de Gran Rio en de Pikin Rio. De Gran Rio op kom je meteen een stroomversnelling van-je-welste tegen. Met de nodige hulp van enkele sterke maar naar-zweet ruikende dorpelingen kregen we de boot over de rotsen gesleept. Stroomversnelling twee bleek iets minder haalbaar, dus moesten we de stroomversnelling te voet oversteken met al onze spullen en stapten we daar in een andere boot. Na enkele uren bereikten we Awaradam, opnieuw een stroomversnelling. Hier konden we wat zwemmen en mateloos genieten.

Dag vijf stond er een fikse wandeling door de jungle op het programma: vlinders, mooie bomen, indrukwekkende taferelen, draagmieren, zwarte sprinkhanen, gigantische duizendpoten. We beklommen aan het einde van de wandeling Ananasberg, een kale rots met ananasplanten. Helaas werd onze inspanning niet beloond met een lekker stukje ananas want die waren nog niet rijp, lap! We zagen ook het dorpje Djoemoe, waar mensen die een ziekenhuis en dokters nodig hebben, naartoe kunnen en we deelden snoepjes uit aan de kindjes.

De zesde dag was een rustdag. Sommigen deden een poging om kano te varen, andere zwommen wat in de rivier en nog anderen deden een wandeling door enkele dorpjes.

Dag zeven en dag acht gingen we op pad. Een tweedaagse tripje naar de jungle. Gepakt en gezakt stapten we in het bootje. Na enkele zonnestralen begon het te gigantisch te regenen. Een regenjasje mocht niet meer baten, iedereen was doornat, leuke vooruitzichten om je hangmat zo in het midden van de jungle op te hangen aan twee boompjes. Uiteindelijk konden we terecht in enkele verlaten hutjes. Kampvuurtje, droge kleren en leuk gezelschap deden wonderen. In het gezelschap van Simone de landschildpad en elkaar en onder enkele fonkelende sterretjes brachten we de avond door.

De dag erna vertrokken we weer huiswaarts, opnieuw met het bootje. Voor we in het bootje stapten, ontstond er paniek. We hadden het pad van een Bushmaster, de dodelijkste slang in Suriname, gekruist en die was daar niet blij om. Eén beet en je hebt 7 minuutjes om antigif te krijgen. Als er geen tegengif is, biedt het uitsnijden van de wonde en het afbinden van je been ook een voorlopige oplossing, joy! Gelukkige werd de slang op tijd afgemaakt door één van de zonen van Papada.

Die avond kregen we ook slecht nieuws te horen: de terugweg zou niet met het vliegtuigje zijn, maar opnieuw met het bootje en het busje, een reisje van 10 uur stond ons weer te wachten. Om dat te compenseren had Marcel een bandje ingehuurd. Enkele getalenteerde Sarramacaanse muzikanten vrolijkten onze avond op. We sloten de avond af onder een wondermooie sterrenhemel.

Die laatste nacht begonnen de bijwerkingen van Malarone, het geneesmiddel dat ik moet nemen tegen malaria. Midden in de nacht werd ik wakker, rechtstaand op de zijkant van m'n bed met m'n muskietennet rond mij gedraaid. Sindsdien droom ik elke nacht over slangen en spinnen, kakkerlakken en andere vieze dingen. Nog vijf dagen op de tandjes bijten, dan mag ik er mee stoppen!

Gisteren eerste dag thuis na het binnenland: véél te vroeg wakker, souvenirs kopen, rokjes kopen, paraplu kopen in naar-kattenvoer-stinkende winkel omdat een regenbui ons verraste, lunchen in Zus en Zo, de centrale markt bezoeken en daarna de carnavalstoet gaan bekijken en héél lekker gaan eten bij Martin, Véronique en Kiki.

Vandaag vroeg opgestaan om de vogelwedstrijd op het Onafhankelijkheidsplein te zien, blijkbaar is dat elke zondag een echte attractie. Met kleine oogjes stelden we vast dat dat niet het geval is, toen we slechts een tiental vogeltjes zagen. Dan gingen we op zoek naar een plaatsje om lekker te ontbijten, helaas was er nog niks open om 07.30 uur. Door de stad gesukkeld en geslenterd en uiteindelijk iets gevonden om te eten, thee en een muffin, mmm. Voor de deur teen gestoten tegen een kasseisteen: gapende wonde in teen, een gescheurde teennagel en bloed zijn het pijnlijke resultaat. Thuisgekomen en in bed gekropen: lady Sunday it is! Filmpje en de Humo! Afscheid genomen van Evelien, onze huisgenote die vandaag vertrekt naar huis.

Morgen begint mijn laatste stageweek. Daarna nog één weekje genieten van het prachtige Suriname en dan keer ik, met 'n beetje pijn in het hartje maar ook heel erg uitkijkend naar het terugzien, terug richting België.

En dan nog dit...

- Papada heeft in totaal 26 kinderen, op Apiapaati en in de omliggende dorpjes.
- Eén van zijn zoontjes, Emmanuel, was 6 jaar. Hij leerde al snel extra woordjes Nederlands en had rotte tanden. Hij stonk een beetje naar een manège en paarden. Desalniettemin waren we allemaal dol op hem.
- We zagen spinnen, grote spinnen. Spinnen in onze hutjes!
- Douchen werd deze keer echt 'baden' (zoals alle Surinamers hier zeggen) en dat baden gebeurde in de rivier.
- Ergens in ons tripje hebben we ook gevist in de rivier met grote stukken kippenvel aan onze hengel. De vegetariër die met kip op vis staat te vissen, vreemd gevoel. Niks gevangen en dat vissen geen sport is voor mij, werd ook al snel duidelijk, zeker toen ik m'n haakje plots kwijt was. Ik vroeg me ook af welke vissen er allemaal in de rivier zaten, de rivier waar we baadden, onze was deden en zwommen. De vissen verorberden grote stukken kip EN haakjes, dus was ik de dagen daarna niet meer zo dol op de rivier…
- Jana kreeg een huwelijksaanzoek.
- We kochten bijna allemaal een Panji, een soort doek dat de Sarramacaanse vrouwen dragen als kleedje of als rok.

Liefs x!

Cockroach in a box

2010-03-29T22:04:00.002-03:00

Vannacht werd ik wakker door een vreemd geluid. Al snel was ik klaarwakker toen bleek dat het 'ding' zich links van mij bevond. Zaklamp bovengehaald, batterij leeg. Jana wakker gemaakt, dapper kwam ze vanonder haar muskietennet. Het bleek een kakkerlak te zijn in de kartonnen doos naast mijn bed. Half zes en ik was klaarwakker, nu een warme chocomelk (ik heb zin in winter) en een dutje doen!

Wist je dat...

... ik al anderhalf uur aan het wachten ben om één foto te uploaden, helaas is het zojuist mislukt.
... véél Surinamers een auto bezitten maar vaak kunnen ze hem niet onderhouden. Dan laten ze hem maar verkrotten in hun tuin.
... het tijdverschil sinds de uurverandering vijf uur bedraagt.
... ik donderdag 1 april naar het binnenland vertrek tot en met 9 april en ik dan niet bereikbaar ben?

Een weekendje Galibi

2010-03-28T21:23:00.004-03:00

Galibi is een natuurreservaat in het rechterbovenhoekje van Suriname. Het strand staat bekend om de grote schildpadden, die er tot vier keer per jaar hun eitjes komen leggen. Dit weekend gingen we er met grote verwachtingen naartoe, en onze aan onze verwachtingen werd zeker voldaan!

Het avontuur kon zaterdagochtend om 06.00 uur beginnen. Eerst met het busje richting Albina. Het weg naar Albina is hobbelig, erg hobbelig zelfs naar Surinaamse normen. Dooreengeschud kwamen we toe aan de plaats waar ons bootje vertrok. Na 3 uur op het busje, moesten we nu ook nog ongeveer 2 uur de boot op. Toen we aankwamen op Galibi, was iedereen doorweekt en hadden we het allemaal, voor één van de eerste keren, ijskoud. We wandelden langs het strand, namen foto's en zagen een tarantula, vlak naast mijn kamer, geweldig!

Om 09.30 uur kropen we in onze bedjes, om er om 00.15 uur weer uit te klauteren: we gingen op pad. Met onze gids liepen we langs de branding, op zoek naar schildpadden. We zagen veel sporen en we zagen ook heel veel schildpadden. We zagen één karkas, een schildpad was een week geleden onthoofd door een jaguar uit de jungle naast het strand. De meeste schildpadden waren nog bezig met het graven van hun put. Die mochten we niet storen of ze liepen terug naar de zee. Eéntje was bezig met het leggen van haar eitjes. De schildpad die we zagen was een 'soepschildpad' of een 'green turtle' en die legt per keer meer dan 70 eitjes. Op de terugweg wees de gids ons op een spoor van een jaguar. Héél geruststellend allemaal.

Om 06.00 uur stonden we op en konden we nog twee schildpadden aan het werk zien. Nu konden we mooie foto's nemen, wat niet mogelijk was 's nachts want dan zou je ze door de flits uit hun trance halen.

Rond 10.00 uur stapten we weer in het bootje, deze keer op weg naar Galibi Zoo. We zagen er een slang, neusbeertjes, wilde zwijnen, aapjes die oorbellen durven pikken, luiaards en een tarantula. Ik kreeg aapjes op mijn schouder, een luiaard op mijn buik en een wurgslang rond mijn nek. Gelukkig niet allemaal tegelijk, maar toch... Ik overwin hier angsten!

Lieve zoen

I'll be rain

2010-03-24T12:51:00.003-03:00

Geweldig om van de bibliotheek naar huis te stappen en een regenbui-van-je-welste over je heen te krijgen, gevolgd door nog een heleboel gemiezer. Nog geweldiger om zo naar huis te moeten stappen als je 's ochtends bent vergeten om een regenjas mee te nemen en nog geweldiger als de plaatselijke bevolking nog meer dan anders roept en fluit. Dat je zomerkleedje daarbij aan je lijf kleeft, maakt het hele gedoe natuurlijk niet comfortabeler. De vele aanboden voor een lift weiger ik sinds deze ochtend. Toen kreeg ik van een, op het eerste zicht vriendelijke, chauffeur het aanbod om iets te eten, te drinken 'en daarna iets leuks te doen'. Dan neem ik er bij nader inzien met plezier de regen bij. Lovely!

Liefs

Absolute bliss

2010-03-21T18:26:00.006-03:00

Een arrogante 19-jarige jazz-zangeres, Karsu, vrolijkte de vrijdagavond van Jan, Martin en ik op. Getalenteerd, prachtige stem maar veel te veel zelfingenomenheid en nummers waar nog veel werk aan is. De arrogantie bereikte een hoogtepunt toen ze doodleuk vertelde dat ze een nummer van Leonard Cohen had herwerkt 'omdat ze het niet goed vond' en ze hoopte dat het publiek haar versie beter vond, jammer maar helaas.

Zaterdag gingen we naar Overbridge. Eerst eventjes doorgereden naar het Brokopondo-meer met de stuwdam. Gigantisch groot stuwmeer dat het grootste deel van Suriname van elektriciteit voorziet. Overbridge is een leuk aangelegd strandje aan de Surinamerivier, een pak leuker èn mooier dan White Beach en vooral minder bevolkt door Nederlandse stagiaires. 's Avonds een warme (!) (voor de eerste keer in Suriname, in ons huisje hebben we enkel koud water) douche genomen en dan gaan eten naar Spice Quest. Blissful day!

Jan figureerde in een film, Sonny Boy, die gedeeltelijk wordt opgenomen in Paramaribo. Deze middag de opnames eventjes bijgewoond en Jan aangemoedigd en ook Fort Zeelandia bezocht. Daarna een fietstochtje gedaan door de rand van de stad met Jana.

Alles gaat erg traag, het levensritme ligt hier stuk-ken lager maar tegelijk vliegt de tijd voorbij. Ik geniet geniet geniet van alles!

Moments like this when you want to run instead of walk, to take dancing steps on and off the pavement, to bowl a hoop, to throw something up in the air and catch it again, or to stand still and laugh at - nothing - at nothing, simply. As though you'd suddenly swallowed a bright piece of that late afternoon sun and it burned in your bosom, sending out a little shower of sparks into every particle, into every finger and toe? Dat is het gevoel dat ik bijna voortdurend heb in dit leuke landje!

Bosi bosi

Elien

Het relaas van een hectische maar fijne eerste stagedag

2010-03-15T14:46:00.004-03:00

Twintig minuten stappen in de broeiende hitte van de ochtendzon -ja, zelfs om 08.30 uur is het geen pretje om in de zon rond te lopen- naar Bukutori (Sranan voor alles wat met boeken te maken heeft). Ik werd er hartelijk ontvangen door Guillaume en hij toonde me hoe de piepkleine maar erg gezellige bibliotheek in elkaar zat. De uren mag ik zelf kiezen, wat ik doe mag ik ook zelf kiezen. Ik ben dus begonnen met het alfabetisch ordenen van een reeks informatieve boekjes. We gingen ook een pakketje ophalen, een grote doos boeken uit Nederland, dat opgestuurd werd met de boot.

Ik vertelde dat we met Evelien naar de dokter moesten en hij stelde meteen voor om ze te gaan ophalen bij De Ware Tijd en met ons naar de dokter te rijden. We stopten eerst bij de huisdokter van zijn vrouw en toen die niet beschikbaar was, reden we naar het academisch ziekenhuis. Op weg naar het ziekenhuis kwamen we Alida van De Boomhut tegen, een persoonlijke vriendin van Guillaume. We kwamen toe in de spoedeisende dienst, maar al snel werd duidelijk dat het wachten zou worden, uuuuren aan een stuk. Omdat Evelien straks nog een interview moet doen, was dat dus geen optie.

Guillaume Pool en ik zullen samen een boekje schrijven, speciaal voor stagiaires. Daarin komen belangrijke telefoonnummers per wijk, enkele frequent gebruikte woordjes en zinnen Sranan en een heeeleboel andere belangrijke tips! Ik zie er alvast naar uit om de komende vier weken stage te lopen in de bib!

Na na na nanaa

2010-03-14T22:00:00.004-03:00

Donderdag was de laatste dag van mijn STAP-stage en 's ochtends mocht ik samen met een leerling de vlag hijsen, een hele eer. Donderdagavond Paramaribo SPAN bezocht, een persoonlijke rondleiding gekregen in de Nederlandse ambassade en daarna iets gaan drinken in Zanzibar.

Vrijdag kregen we te horen van Dompig, onze plaatselijke stagebegeleider, dat we géén paasvakantie hebben. Nochtans had hij heel duidelijk gemaakt in het begin dat we vanaf 1 april vrij waren. Na veel geprotesteer (want onze trip naar het binnenland valt tijdens de eerste week van de paasvakantie), kregen we uiteindelijk toch de eerste week vrij en ook de week voor ons vertrek hoeven we gaan stage meer te lopen. Daarna bezochten we onze overige stageplaatsen en in de namiddag konden de voorbereidingen voor onze barbecue beginnen. Met aangenaam gezelschap, leuke muziek, lekker eten en een leuk temperatuurtje werd die meteen ook een groot succes. We konden ook even meerijden met de buurtwacht, een wagentje dat aan 5 km/uur de buurt rondrijdt, gewapend met een lampje en hun vuisten want als ze iemand zien dan takelen ze hem flink toe, aldus Udo en zijn compagnon.

Zaterdag vroeg uit de veren voor een debat over huiswerkbegeleiding. In de namiddag een dutje gedaan en 's avonds stond The Lucky Dube Band op het programma. Zoals we hier gewoon zijn, begon alles meer dan een uur te laat. Twee voorprogramma's waren er te veel aan toen de vermoeidheid genadeloos toesloeg. We vertrokken dus met een paar iets vroeger naar huis en sukkelden uiteindelijk om 01.00 uur in ons bed.

Vandaag White Beach. Een aangelegd strandje met hutjes en boompjes die zorgden voor de broodnodige schaduw. Leuk om een dagje naartoe te gaan, helaas een beetje toeristisch en erg druk. Toch was het leuk om een erg vermoeiend weekend zo af te sluiten. Schaduw en muziek, een dutje, mmm...

Morgen mijn eerste stagedag van de 'overige stage'. Ik loop stage in Bukutori,het piepkleine maar overvolle bibliotheekje van Guillaume Pool, een plaatselijke en erg getalenteerde kunstenaar en verteller.

Bij jullie is het al na twaalf uur maar hier is het nog 14 maart, dus wens ik mijn broer nog een heel gelukkige verjaardag toe!

Liefs x

Feest!

2010-03-12T08:19:00.001-03:00

Bij deze zijn jullie vanavond allemaal uitgenodigd op een zomerse barbecue in de tuin van ons huisje in Paramaribo ;o)

Jaw-Jaw

2010-03-08T15:44:00.002-03:00

Op het programma dit weekend: een tripje binnenland om een herdenkingsviering bij te wonen. Het plan was om om 09.00 uur te vertrekken, Surinaamsgewijs werd dat 11.30 uur. Vier uur opeengepakt - het busje voor tien personen werd vakkundig volgeladen met 12 vrouwen, twee mannen, een chauffeur en een heleboel bagage - dooreengeschud worden door de maanlandschapachtige baan richting Jaw-Jaw. Na een tijdje reden we over een stuk dat enkel en alleen uit rode modder bestond. Onder luid gejuich kon de chauffeur de top van het heuveltje beklimmen zonder vast te raken. Helaas moesten we daar stilstaan en voor ons zagen we meerdere vrachtwagens en hopen auto's en busjes stilstaan: de modderweg was nog niet ten einde en een vrachtwagen vol zand zat vast op de helling. Gelukkig werd het probleem al snel opgelost en vertrokken we weer richting bestemming. Na een tijdje moesten we met al ons gerief op een bootje. Het bootje voerde ons door een prachtig landschap en we kwamen na een lange en vermoeiende reis aan in het dorpje.

Ik waande me meteen in Afrika: vrouwen met ontbloot bovenlijf liepen met de vaat op hun hoofd naar de rivier om daar hun afwas te doen en alles was er heel primitief. Bijna alle families sliepen in houten hutjes en ook wij kregen er twee toegewezen. Het zicht vanuit onze hutjes was fantastisch!

Vrijdagavond brachten we vooral door in de plaatselijke bar/winkel toen we aan het wachten waren op ons eten. We kregen ook een rondleiding door Bibi en Mona, twee meisjes uit het dorp. We zagen de school en de energiecentrale (een houten hutje dat vooral niet beveiligd is en veel lawaai maakt). Om 22.00 uur was het eindelijk klaar en daarna doken we doodmoe onze bedjes in.

Zaterdag wakker geworden door het geluid van stromend water van de rivier voor ons. De plaatselijke vrouwen leerden ons afwassen (in de rivier) met zand en zeep. Het afval werd ook in de rivier gegooid, terwijl 10 meter verderop enkele vrouwen aan het baden waren. We kregen ook een lesje 'kleren wassen'. Deze keer met zeep, een schuurborstel en de rotsen in de rivier. Vlekken uit m'n linnen broek die ik niet uitkreeg met de wasmachine, kon ik hiermee wel wegkrijgen. Thuisfront: koop maar al een steen en een schuurborstel want deze techniek gaat boven alle wasmachines.

Normaal stonden er twee bezoekjes aan andere dorpjes op het programma, maar later werd dat 'de muzikanten ophalen in Atjoni' en er mochten maar twee personen mee met het bootje. Stephanie en ik waren de uitverkorenen en we gingen op weg. Eerst was er veel geroep en getier in het Saramacaans en was het niet duidelijk of er wel genoeg plaats was of niet. Uiteindelijk vertrok de boot en gingen we op weg. Toegekomen in Atjoni moesten we niet zo lang wachten of er kwam een busje vol op-hol-geslagen mannen aangereden: de muzikanten. Alles op de boot geladen en terug naar het dorpje. De muzikanten maakten muziek op de boot en de inwoners van elk dorpje dat we passeerden, liepen naar de oever en begonnen uitbundig te dansen.

Die avond kookte Marcel voor ons en kregen we onze eigen Pagnie (een doek dat de vrouwen rond hun middel binden of als kleedje gebruiken). Het feest begon om 01.00 uur en om 03.00 uur lag ik in mijn bedje, vergezeld door het felle licht van de lamp (geen schakelaars en het dorpje had gespaard voor extra elektriciteit die nacht, dus bleef het licht uitzonderlijk de hele nacht branden) en loeiharde muziek. Om 07.30 uur ging het licht uit, stopte de muziek en ging het dorp slapen na een nachtje feesten. De oudste meneerkes en mevrouwkes en de kleinste kindjes bleven een hele nacht dansen. Fantastisch om te zien!

Lieve en zonnige zoen

En dan vergat ik dit nog...

2010-03-02T22:22:00.002-03:00

Mijn vorig bericht ging van donderdag naar zaterdag en vrijdag ben ik dus vergeten.

Op vrijdag gingen we in de namiddag naar Thermen Hermitage, een wellnesscenter waar Jana haar stage wellicht doet. Daarna nog maar eens Hermitagemall en tot slot keerden we huiswaarts.

's Avonds zijn we naar een toneelstuk van het plaatselijk jeugdtheater gaan kijken: A Midsummer Night's Dream. Een bloedhete zaal en hopen muggen rond onze oren en vooral benen zorgden ervoor dat het moeilijk was om de aandacht erbij te houden, maar het stuk was zo goed dat dat toch nog lukte.

Daarna waagden we een poging om binnen te geraken op de opening van SPAN, een tentoonstelling in de tuin van de Surinaamse bank. Normaal was de opening op uitnodiging, maar toen we de veiligheidsman wijsmaakten dat het onze laatste avond in Suriname was, draaide hij zich gewoon om, stapte hij weg en konden we gewoon binnenwandelen.

Wat we daar te zien kregen was fantastisch. Een mooie tuin, versierde struiken en palmbomen, cocktailbar, standjes waar je eten kon krijgen, standjes met andere drankjes, een fruitbar, etc. Er was een live optreden van een jazzband en we konden de kunstwerken gaan bekijken en de kunstenaars gaven er extra uitleg bij. Ik stond op een bepaald moment naar kuikentjes te kijken (ook een kunstwerk) en Jana en Evelien trokken mij weg: de president van Suriname stond achter mij en werd gefilmd, gefotografeerd en geïnterviewd.

En nu ik toch met tijdssprongen bezig ben, nog even over vandaag...
Ik heb hier vaker hoofdpijn dan in België (misschien omdat ik niet genoeg drink?). Een hele nacht wakker gelegen met barstende hoofdpijn waardoor het deze morgen bijna onmogelijk was om les te geven. Afgebeld en een hele voormiddag geslapen dus. Intussen is het al wat beter en ik hoop dat het morgen helemaal over is.

Meisjes van Artevelde: nog anderhalve week en jullie zijn van die dekselse stapstage af!

Liefs x

Paint the sky with stars

2010-03-01T22:16:00.000-03:00

Donderdag waren Jana en ik uitgenodigd bij de ouders van Karel, mijn Gentse buurman. We hadden een heel leuke avond met lekker eten en aangenaam gezelschap. We kregen een heleboel tips en we gingen ook met pijnboompitten en verse basilicum naar huis, iets wat hier amper te vinden is.

Zaterdag stond er veel op het programma: Fort Zeelandia, de cultuurtuin en Paramaribo Zoo. Zoals dat meestal het geval is in Suriname, komt er van een planning niet veel in huis. Fort Zeelandia was gesloten op zaterdag, maar we ontmoetten er toch Erwin de vries, een heel bekende Surinaamse schilder-beeldhouwer. Erwin de Vries is ook ereburger van Amsterdam, waar hij jaren gewoond heeft, en hij heeft geëxposeerd in Miami, Amsterdam, Suriname, Curaçao, etc. We hadden er een babbeltje mee en hij nodigde ons uit op een privé-expositie die avond in Fort Zeelandia. Daarna voerde hij ons naar het winkeltje van zijn dochter, Gudrun. Ze heeft een juwelenwinkeltje dat voor ons helaas iets te duur was. Daarna zijn we gaan eten in Spanhoek en toe waren we al te uitgeput (jawel) om nog een wandeling door de cultuurtuin te maken. Ook Paramaribo Zoo zal voor een andere keer zijn.

Zondag stond er een daguitstap naar Matapica op het programma. Om 07.00 uur zou Leanda, een Surinaamse leerkrachte economie, ons komen halen. Om 07.40 uur kwam er ons uiteindelijk een busje oppikken. Leanda had gezorgd voor overvloedig veel eten en drank en we gingen met een bootje de Surinamerivier op. Daarna vaarden we op de Commewijnerivier en passeerden we enkele plantages. We bezochtten twee plantages: Alliance en Bakkie, een sinaasappelplantage en een katoenplantage. Daarna moesten we even wachten op de vloed tot we verder richting Matapica konden. We kwamen aan bij de oom van Leana en toen werd er gekookt (om 16.00 uur). Er was Nasi en bami en er waren bruine bonen, tomaatjes, komkommer en nog meer lekkere dingen. daarna konden we zwemmen in de Matapicakreek, een modderig riviertje. We vaarden ten slotte nog door naar de monding en zagen er een zwerm flamingo's over de zee vliegen. Toen keerden we terug en begon de zon al te zakken. Toen het donker werd, tekende de jungle zich naast de rivier af als twee zwarte stroken en scheen de maan clichématig op het wateroppervlak. Enkele heldere sterretjes maakten alles compleet. Mooi mooi mooi.

Deze ochtend vroeg opgestaan om nog wat lessen voor te bereiden. Het voltooid deelwoord, de verleden tijd en de tegenwoordige tijd zullen geoefend worden aan de hand van een ladderspel, vakkundig geknutseld uit een doos van cornflakes. Vandaag was het hier Holi Phawga, een hindoestaans feest. Het wordt jaarlijks op de eerste zondag van maart gevierd en het is een combinatie van een lentefeest, een feest van de overwinning van het goede op het kwade en een nieuwjaarsfeest. Op die dag smijt iedereen met een soort gekleurd poeder en wordt er veel gegeten en gedronken. Eerst gingen we bij een collega van de broer van Marcel vieren. Daarna gingen we bij de familie van Marcel zelf vieren. Na een hele tijd in de douche, is de meeste verf er intussen af. Gelukkig maar, want met wat kleurtjes op je armen en in je gezicht lesgeven, is vast geen pretje.

Wist-je-dat...

2010-02-24T12:28:00.005-03:00

... Jana en ik vorige zaterdag in de krant stonden? Als we het krantenartikel nog ergens kunnen bemachtigen, zet ik het hier op mijn blog.

... Ik gisteren mee mocht met Evelien om een Amerikaanse hiphopper te interviewen en dat we daar ook de Amerikaanse ambassadeur leerden kennen?

... Dat ik ontzettend veel zin heb in 'echt' brood en dat ik het helemaal gehad heb met het vieze en eentonige wattebrood hier in Suriname?

... Ik het mis om te douchen met warm water? Ook al is het 's avonds verfrissend om te douchen met koud water, 's morgens is dat niet het geval...

... Suriname een verschrikkelijk slechte internetverbinding heeft?

... Ze hier een winkel hebben met westerse producten (zoals een Spar of een Delhaize bij ons) en dat we ons de koning te rijk voelden toen we er vorige week gingen winkelen? Leve Choi's!

... Ik hier elke keer als een steentje in slaap val, ook koelt het 's nachts amper af.

... Ik hier m'n panische angst voor honden zowaar aan het overwinnen ben? Door alle versufte straathonden doe voortdurend in de buurt zijn, loop ik niet elke keer meer zwetend weg.

... Paramaribo ontzettend erg stinkt? Af en toe word je overvallen door een afschuwelijke zure kotsgeur.

... Het binnenland daarentegen heel mooi is en dat ik nu al verkocht ben, ook al zag ik de imposantste plekjes nog niet?

... De inlegkruisjes hier stinken?

... Alle koekjes hier zacht zijn ook al is de verpakking net open? We wijten het aan het warme weer.

... Je witte kleren hier niet zo lang wit blijven?

... We alle kleren moeten wassen met koud water?

... Ze hier grappige 'wasmandjes' op palen hebben om hun vuilnis buiten te zetten?

... Ik haatgevoelens ontwikkel ten opzichte van muggen?

... Taxi's hier spotgoedkoop zijn (10 SRD overdag, of zo'n 2,5 euro per taxirit)?

... Busjes hier ook belachelijk goedkoop zijn (1,25 SRD, of zo'n 0,30 euro per busrit)?

... Alle busjes 'gepimpt' zijn met luipaardmotiefjes of andere esthetisch onverantwoorde versieringen en op elk busje loeiharde muziek speelt?

... Je ondanks de luide muziek toch heel blij en vrolijk wordt door een busritje?

... Surinamers de neiging hebben om dat wat ze hebben gezegd, duizenden keren te herhalen?

... Het niveau van onderwijs hier behoorlijk laag is?

... Ze op mijn school amper deftige stoelen en banken hebben? Of handboeken? Of ander degelijk materiaal?

... Er af en toe straathonden langs of door de klas passeren?

... Er enkel muren zijn tussen twee klassen, maar geen zijmuren? Het is dus vreselijk moeilijk om je klassen geconcentreerd te houden als links van je een groepje leerlingen de auto van je begeleidende leerkracht staat te wassen en rechts van je een groepje leerlingen staat te praten...

... Ik iedereen stiekem toch ook 'n beetje mis?

Zoen

Over vuurvliegjes en nachtelijk wildgeplas

2010-02-21T16:57:00.001-03:00

Gisteren vertrokken we richting Palulu om er te kamperen. Na het deskundig rodezandwegputten ontwijken door mezelf achter het stuur, kwamen we toe en bleek Palulu een stukje hemel op aarde te zijn. Rieten hutjes om de hangmat te hangen, een kreekje met zwart water oftewel blaka watra en dat alles omgeven door prachtige natuur.

's Avonds frituurden we kroketjes op het kampvuur en dansten we onder een stukje sterrenhemel-om-u-tegen-te-zeggen. Voor het eerst in mijn leven zag ik vuurvliegjes en ik werd eventjes stil van alle schoonheid. De nacht verliep woelig en een volle blaas stelde me voor een hekele onderneming: plassen in het donker met vreemde dieren en vooral onbekende geluiden om me heen. Het was beslist geen pretje maar ik nam het er met alle plezier bij.

Deze morgen zagen we prachtige, felblauwe vlinders fladderen en kwamen Evelien en ik een piepklein kikkertje (1 centimeter) tegen. De tarantula's en slangen lieten zich deze keer niet zien (ook al sliepen we onder enkele taratulanesten, zo bleek deze ochtend), maar dat zal ongetwijfeld nog gebeuren tijdens onze 8-daagse naar het binnenland in de paasvakantie.

Nu nog wat luieren in de hangmat en een filmpje bekijken en dan ben ik helemaal klaar om aan de 4e stageweek te beginnen.

Bosi bosi!

De krop in de keel

2010-02-19T19:28:00.001-03:00

Op weg naar huis van een voormiddagje winkelen zaten Jana en ik achteraan de bus, te wachten tot hij vertrok. Voor ons kwam een mama met haar kindje zitten. Na een tijdje begint de moeder in kwestie onrustig om zich heen te kijken. Ze kijkt onder haar zetel, onder de zetel voor haar en zelfs onder die van ons. Daarna wordt ze zo woedend als iets en begint haar piepklein kindje keihard te slaan op het hoofdje. Al snel werd duidelijk dat het kindjes één Surinaamse dollar (0,25 euro) was kwijtgespeeld en hiervoor kreeg het nu de volle lading. De mensen rondom, inclusief wij, waren heel erg geschrokken toen we dit zagen. Confronterend hoe krap iemand het kan hebben en waar ze allemaal toe in staat zijn als het op geld aankomt...

In the jungle, the mighty jungle...

2010-02-14T21:18:00.004-03:00

Dat het niet altijd een vrolijke bedoening is in Suriname, ondervond ik deze week aan den lijve. Wat begon met koorts en hoofdpijn werd al gauw een drie-dagen-durende misselijkheid. Op donderdag hing ik zelfs de hele middag boven het toilet. Gelukkig konden de hangmat, mijn bezorgde maatjes en een fris briesje mijn lijden wat verzachten.

Zaterdag voelde ik me al stukken beter dus ging ik mee met de rest naar het zwembad. Het zwembad vlakbij was dicht, dus moesten we ons afkoelend vertier wat verder gaan zoeken. Zo ontmoetten we taxichauffeur Anthony. Meteen werd hij gepromoveerd tot vaste taximan, want het is een hele vriendelijke (en goedkope!) chauffeur.

's Avonds werd er aan de hand van naampjes beslist wie vandaag mee mocht crossen door de jungle met Jan en Evelien. Lien en ik werden de gelukkigen en vanmorgen stonden we dus al vroeg paraat om op avontuur te vertrekken. Het vroeg opstaan op zondag loonde de moeite, toen we allevier de tijd van ons leven hadden. In jeeps of gepimpte auto's crossten we over de savanne en door de dichtbegroeide jungle. Af en toe moesten we even stoppen en een omgevallen boom uit de weg slepen of moesten enkele kleine boompjes uit de weg worden geruimd met een kettingzaag. Toen we daarnet thuiskwamen zagen we er allevier ontzettend bruin uit, al was het dan door het (rode) zand van tijdens ons crosspartijtje...

Deze week proberen we nog eens een internetcafé te zoeken om wat foto's te uploaden.

Véél liefs

X

Suriname, het vrolijkste landje in de jungle

2010-02-08T14:35:00.005-03:00

Vrijdagavond nodigde de leerkracht van Liselotte ons uit om iets te gaan drinken in Zanzibar, de place-to-be voor voor goedkope cocktails. Goedkoop waren ze inderdaad, toen bleek dat de gemiddelde cocktail zes SRD kost, wat neerkomt op anderhalve euro. Daarna gingen we naar La Caffe, het studentencafé. De horde Nederlanders zorgen er alvast voor dat ik er niet gauw meer terug ga. Op vrijdag ontdekten we ook Spanhoek, een goedkoop restaurant met lekker eten!

Zaterdag zat uitslapen er niet in, want Liselotte en ik moesten naar een introductie voor de huiswerkbegeleiding die we vanaf komende donderdag elke week zullen geven. We moesten twee bussen nemen, één naar het centrum en daarna één naar het internaat. In het centrum aangekomen vonden we al gauw de bus die we moesten hebben en omdat de bussen in Suriname pas vertrekken als ze helemaal vol zitten, hebben we nog drie kwartier op een stilstaande en bloedhete bus gezeten. Uiteindelijk vertrok hij en hadden we gedacht om vijf minuutjes later op de plaats van bestemming te zijn, maar pas na een halfuur kwamen we toe... in the middle of nowhere. Drie kwartier te laat werden we er toch met open armen ontvangen. In de terugweg konden we met de plaatselijke pater terug mee met de auto. Gospelmuziek en dooreengeschud alom, want de Surinaamse 'Highway' heeft meer mee van een maanlandschap. Toen we terug in de stad waren, waren we zo uitgehonderd en afgemat dat we meteen opnieuw een bezoekje brachten aan Spanhoek, want een lekker slaatje met al even lekkere frietjes voor amper vijf euro konden we niet weerstaan.

Dat Suriname het vrolijkste landje in de jungle is, werd gisteren duidelijk. De Marrons sloten het jaar af en dan is er feest. De Marrons zijn de West-Afrikaanse slaven die de jungle invluchtten en ze worden ook bosnegers genoemd, in tegenstelling tot de stadsnegers. Oudejaar vieren in de warme jungle was fantastisch. Als het te warm werd, konden we even afkoelen in de Surinamerivier om daarna opnieuw te gaan genieten van de muziek en de sfeer in het dorpje zelf. Ik mocht ook met Marcels busje door het dorp rijden. Links rijden, een linkse versnellingspook, een rode zandweg en hopen diepe plassen vormden de obstakels bij uitstek maar ik vond het geweldig. We zijn uiteindelijk min of meer gevlucht voor de opdringerige mannelijke en heel-erg-dicht-dansende plaatselijke bevolking en natuurlijk ook omdat de meesten van ons vandaag les moesten geven en het anders te laat zou worden.

Zoen!

Het leven aan de andere kant van de wereld...

2010-02-05T10:25:00.001-03:00

Drie keer per week, op maandag, dinsdag en donderdag, sta ik op op 06.15 uur een voormiddagje les te geven. In de namiddag is het zo warm dat iedereen er hier wat versuft bijloopt. Toch is het volgens Marcel nog niet héél warm geweest. Het levensritme ligt hier alvast pakken lager dan in België en we spenderen onze middagen met het maken van lesvoorbereidingen in de hangmat en we gaan af en toe eens zwemmen. Tussendoor proberen we natuurlijk ook wat te proeven van het héérlijke leven in Paramaribo. Stilaan begint het tot me door te dringen dat ik hier de komende twee maanden en drie weken zal wonen en ik geniet met volle teugen!

Bosi x

It never rains, but it pours.

2010-01-30T22:04:00.004-03:00

Gisteren gingen we op bezoek naar de scholen waar we stage lopen de komende zes weken. Ik kwam terecht in ETO Duisburg, een jongensschool voor drop outs. Het zijn jongens tussen 18 en 23 die hun lagere school niet afmaakten en die nu een tweede kans krijgen in het secundair onderwijs. Ik maakte kennis met mijn begeleidende vakleerkracht. Ik viel als 'poppetje' (want zo noemen ze ons hier) meteen in de smaak want hij probeerde me meteen te verleiden en me mee te tronen naar de stad om 'borgoe' (rum) te drinken na de lessen. De eerst les en ook de enige les die ik observeerde werd duidelijk dat het niveau van Nederlands erg laag is bij deze jongens. Ze praten Sranan en Nederlands is hun tweede taal. De tweede les moest ik meteen al lesgeven, zonder enige voorbereiding. Na de lessen maakte ik me snel uit de voeten, op de vlucht voor de leerkracht Nederlands.

Hangmatten zijn spotgoedkoop in Suriname. Daarom trokken we gisterenmiddag ook naar de Jeruzalem Bazaar om er allemaal eentje aan te schaffen. Marcel hing ze allemaal op voor ons huisje, en daar is het nu héél gezellig vertoeven.

Vandaag gingen we met een bootje de Surinamerivier op. Bij de monding van de rivier in de zee zochten we dolfijnen en we kregen er na een hele tijd ook enkele te zien. Daarna gingen we pick-nicken op Braamspunt. Braamspunt is een vissersdorp op de splitsing van de Surinamerivier en de Commewijne. De vissers wonen er in hutjes uit golfplaten, het loopt er vol (!) met honden en de muggen zijn héél talrijk aanwezig, dat laatste resulteerde alvast in enkele extra muggenbeten. De hele dag hebben we geen zon gezien en hebben we véél regen gehad, maar toch ziet iedereen er uit als een tomaat. Ondanks dat laatste is het leven hier héééél leuk!

Liefs x

No spang no spang

2010-01-28T20:59:00.004-03:00

... Oftewel Surinaams voor ‘geen stress, alles komt goed’...

Gisteren gingen we met z’n allen op verkenning in het centrum van Paramaribo. Gewapend met zonnecrème, zonnebril, water en muggenmelk stapten we op de bus. De busjes zijn piepklein - maar geen paniek als er geen plaats meer is, want in de midden zijn nog opklapbare stoeltjes! Loeiharde muziek en het nodige heen – en weergeschud maken het vijf-minuten-durend tripje naar het centrum compleet.

Al snel ontdekten we dat de Waterkant, vlak naast de brede Surinamerivier, een heel aangenaam en mooi plekje is om iets te drinken. Dit is de oudste straat van de stad en er staan hele mooie, houten huizen. We stapten door naar het Onafhakelijkheidsplein, waar het presidentieel paleis is en we ontmoetten er een straathond, die ons bleef volgen en die we dan aar Marcel doopten. Marcel is één van de veeeele straathonden in Suriname. Achter het presidentieel paleis ligt de Palmentuin. De Palmentuin lijkt op het Citadelpark ’s nachts: er lopen even vuile ventjes rond. We waren rustig aan het wandelen toen plots een Surinamer achter een palmboom wel heel veel met z’n piemeltje zat te spelen terwijl hij ons nakeek. Vreemde taferelen in de Palmentuin dus, maar voor de rest zeker de moeite waard!

Vlak daarnaast ligt Zus en Zo, een restaurantje/reiscafé dat op mijn to-do lijstje stond. Héééél lekker eten, cultuur, aangenaam gezelschap, lichtjes, een fris avondbriesje en het was compleet. Opnieuw doodmoe kropen we in ons bedje...

Vandaag gingen we opnieuw naar het centrum, want we doen alles hier zo traag door de warmte dat er veel tijd nodig is om alles te zien. Deze keer kochten we een stadsplan en gingen we op pad. Al snel begon een Nederlandse tegen ons te babbelen. Die had een Surinaamse vriend en ze troonden ons mee naar Het Vat, één van de ‘places to be’ in Paramaribo. De rest van de dag bestond uit inkopen doen, rondslenteren, koken, T-shirts wassen en douchen.

Voor de rest worden we hier veel nagefloten, aangesproken en nagetoeterd. Blanke stagiairs zijn blijkbaar heel fascinerend en aantrekkelijk. Morgen de eerste kennismaking met de scholen en de begeleidende leerkrachten, spannend!

Zoen!

De eerste dag, de eerste indrukken...

2010-01-27T10:09:00.005-03:00

Met een beetje vertraging vertrokken we gisteren richting Suriname. Op het vliegtuig kregen we om 10.30 uur al een warme maaltijd, hetzelfde scenario om 17.00 uur. Toen we toekwamen overvielen de warmte en de opdringerige mannen ons. Daar stonden we dan, geen Marcel te bespeuren en een horde mannen die ons hielp met onze bagage. Wisten wij veel dat ze het niet zomaar deden... Een beetje geld voor de mama, een beetje euro's voor de kindjes en al héél snel kregen we het op onze heupen. Door een spurtje naar Marcels eindelijk aangekomen bus konden we ze van ons afschudden. Toen we richting Paramaribo reden werd het duidelijk dat dit een land is van grote contrasten. Tussen de krotten uit golfplaten staan poepsjieke huizen. Wat het weer betreft kan de zon de ene minuut schijnen en de andere minuut begint het héél -hééél- hard te regenen. Het huis waar we verblijven is groot en stinkt naar natte honden maar we hebben allemaal onze eigen kamer of een kamer per twee. Na een stagebriefing en het hangen van de broodnodige muskietennetten gingen we het Surinaams gerecht roti eten en daarna kropen we allemaal doodmoe in ons bedje... Een eerste nachtje van de vele in het warme maar wondermooie Suriname!
Liefs x

Nog 18 keer slapen ...

2010-01-08T18:52:00.004-03:00

... en ik stap op het vliegtuig richting Suriname!
Tijdens het studeren durven mijn gedachten langzaaaam maar zeker afdwalen en elke keer als ik een houdbaarheidsdatum na 26 januari zie, denk ik: hé, als jij niet lekker meer bent, zit ik al in Paramaribo. Het komt dichterbij, het aftellen kan beginnen en ik ben er hé-le-maal niet rouwig om!